Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_68
26 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 68

ulica Piotrkowska 68 nr hip. 508

do 1850 r. nr 108

 

 

Na mocy Protokołu Deklaracyjnego, spisanego w sierpniu 1833 r., plac nr 108 przy ulicy Piotrkowskiej objął tkacz przybyły z Czech, Florian Kreps.

Nowy właściciel zobowiązał się do utrzymywania w ciągłym ruchu fabryki tkanek bawełnianych, składającej się z 3 warsztatów, przy której 2 czeladzi użytych będzie, oraz do wystawienia domu drewnianego jednofamilijnego.

Po śmierci Floriana Kreps nieruchomość przeszła w ręce jego syna, Floriana juniora i córki Anny, zamężnej Grohman. Florian junior wykupił udziały siostry i stał się jedynym właścicielem nieruchomości.

 

Kontraktem z września 1864 r. Florian junior sprzedał nieruchomość Fryderykowi Eisenbraun (zobacz poniżej).

Na froncie Piotrkowskiej stał w tym czasie "dom z drzewa mieszkalny pod dachówką mający długości łokci* 30, szerokości łokci 16, a wysokości łokci 5 nowej miary polskiej.

* - 1 łokieć = 0,576 m

Dwupiętrowa kamienica frontowa została wzniesiona w pierwszej połowie lat 90-tych, według projektu Ignacego Markiewicza z 1892 r.

Taryfa domów z 1920 r. wymienia braci Gustawa i Cezarego Eisenbraun jako właścicieli posesji.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1889 – „O nadbudowie przez Fryderyka Eisenbrauna pierwszego piętra i strychu nad parterową oficyna fabryczną pod numerem 508 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1892 – „O zatwierdzeniu planu na budowę przez Fryderyka Eisenbrauna murowanego, dwupiętrowego domu z oficyną pod numerem 508 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1903 – „ O dobudowie przez Fryderyka Eisenbrauna do murowanych oficyn: piętrowej i parterowej nowych części tychże i ustępów do parterowego budynku gospodarczego pod numerem 68/508 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • F. Einsenbraun Fabryka pruneli, wyrobów bawełnianych i półwełnianych
  • Wł. Gostyński i S-ka Skład filtrów do wody, skład fabryki wyrobów żelaznych
  • A. M. Mintz Fabryka wyrobów wełnianych

 

Fryderyk Eisenbraun (ur. 1822 r.) był już mieszkańcem Łodzi w 1852 r., kiedy przyszedł na świat jego syn, Edward (akt 584), który zmarł po kilku tygodniach.

Eisenbraun rozpoczynał karierę przemysłowca od ręcznych warsztatów. Był jednym z prowodyrów „buntu tkaczy” w 1861 r. Na początku lat 70-tych należał do grona znaczniejszych nakładców, zlecających pracę tkaczom z podłódzkich Pabianic. 

W latach 80-tych i na początku 90-tych XIX w., produkcja Eisenbrauna była zlokalizowana, oprócz Piotrkowskiej 68, pod ówczesnym adresem Zachodniej 269, w obiektach należących do Icka Joskowicza, stojących pomiędzy ulicą Piotrkowską, a Zachodnia 66-68 (dz. Zachodnia 78-80, obiekty nie istnieją). Funkcjonująca tam mechaniczna przędzalnia odpadków bawełnianych, tkalnia pruneli i wyrobów bawełnianych, zatrudniała 185 robotników, pracujących przy 62 warsztatach.

Nowy rozdział w karierze przemysłowej rodziny Eisenbraun rozpoczął się w połowie lat 90-tych, kiedy ruszyła nowa fabryka przy ulicy Widzewskiej 212-214 (dz. Kilińskiego 226-228). Wystawiono tam przędzalnię (23 tys. wrzecion), tkalnię (506 krosien), draparnię, farbiarnię i bielnik. W najlepszym okresie firma zatrudniała ok. 1000 osób.

Na terenie kompleksu fabrycznego przy ulicy Widzewskiej, przy obecnej Kilińskiego 228, w 1895 r. Fryderyk Eisenbraun zbudował willę. Obiekt był rozbudowywany przez syna Fryderyka, oraz drugiego syna, Cezarego (rozbudowa w 1910 r.), a następnie wnuka, Artura (rozbudowy w 1926 i 1927 r.). Willa istnieje do dzisiaj.