Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_171
30 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

 

ulica Piotrkowska 171

ulica Piotrkowska 171 nr hip. 724

do 1850 r. nr 179

 

 

Na  mocu Protokołu Deklaracujnego, spisanego w sierpniu 1833 r., plac nr 179 (dz. Piotrkowska 171) objął tkacz przybyły z Czech, Fortunat Taube.

Nowy właściciel zobowiązał się do utrzymywania w ciągłym ruchu fabryki tkanek bawełnianych, składającej się z 2 warsztatów, przy której 2 czeladzi użytych będzie, oraz do wystawienia domu drewnianego jednofamilijnego.

 

Stosownie do  kontraktu spisanego w łódzkim Magistracie, w czerwcu 1862 r., syn zmarłego Fortunata, Adolf Taube, sprzedał nieruchomość Franciszkowi Fibiger.

 

Zgodnie z protokołem, z września 1864 r., Fibiger sprzedał nieruchomość Edwardowi Lawin.

Na froncie Piotrkowskiej stał w tym czasie dom drewniany mieszkalny pod dachówką mający długości łokci* 30, szerokości łokci 16, a wysokości łokci 5 nowej miary polskiej.

* - 1 łokieć = 0,576 m

Na początku drugiej połowy lat 70-tych Lawin wykupił grunt działki.

1876 - "O wykupie czynszów przez Edwarda Lawina z placu nr 179/724 w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Przynajmniej od lat 80-tych nieruchomość była w rękach Adolfa Daube (zobacz poniżej), który wcześniej kupił sąsiednią posesję, pod nr 173.

Frontowa rezydencja została wzniesiona według projektu z 1892 r., sygnowanego przez Hilarego Majewskiego.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1889 - "O budowie przez Adalfa Daube murowanej, dwupiętrowej tkalni ręcznej na nieruchomości pod numerem 724 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1892 - "O zatwierdzeniu planu na budowę przez Adolfa Daube murowanego, dwupiętrowego domu i dwóch murowanych, parterowych zabudowań gospodarczych pod numerem 724 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1898 - "Projekt budowy trzypiętrowej tkalni z maszynownią, kotłownią i kominem pod numerami 723 i 724 przy ulicy Wólczańskiej w mieście Łodzi, ze wskazaniem zmian dokonanych przez Adolfa Daube”. [zobacz]

1910 - "Projekt na dobudowę przez firmę "A. Daube" murowanego, dwupiętrowego składu wyrobów gotowych pod numerem 173/723 pomiędzy ulicami Piotrkowską i Wólczańską w mieście Łodzi". [zobacz]

1914 - "Projekt budowy przez Adolfa Daube murowanych: parterowej zmechanizowanej tkalni, parterowego budynku gospodarczego, stróżówki, jednopiętrowego domu mieszkalnego i takiejże oficyny na nieruchomości pod numerami 232-234/655 przy ulicy Wólczańskiej w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Adolf Daube Fabryka wełnianych i bawełnianych towarów
  • Adolf Daube Sp. Akc. Wełnianej i Bawełnianej Manufaktury
  • „Union Textile” SA Biuro sprzedaży na Polskę fabryk włókienniczych
  • „Union Textile” SA Przedstawicielstwo Fabryki Przędzy i Tkanin Sztucznych „Chodaków” SA 

 

 

Rodzina Daube

Adolf Daube (ur. 1836 akt 198, zm. 1824 akt 10) był synem Józefa Daube, felczera przybyłego z Królestwa Hanoweru i Anny Ramisch, córki Franciszka Ramisch, stryja Pawła Ramisch seniora. Co ciekawe, ślub Józefa i Anny miał miejsce w 1838 r. (akt 5), czyli dwa lata po przyjściu na  świat Adolfa.

Anna Rynkowska, w książce "Ulica Piotrkowska", tak pisze o postaci Józefa Daube:

W 1837 r. ktoś doniósł, że Józef Daube trudni się leczeniem i wyrobem lekarstw, nie posiadając dostatecznych kwalifikacji. Burmistrz przeprowadził rewizję w mieszkaniu Daubego i stwierdził, że nie znalazł nawet śladu lekarstw, "że Daube, jeżeli kiedy miał kogo w kuracji, czynił to wskutek zezwolenia i w obecności miejscowych lekarzy. Ci bowiem Daubego, jako dość zdatnego subiekta, do wszelkich sekcji i operacji używali, lecz od dawnego czasu zupełnie i tego zaniechał, któremu obecnie zwyczajna razura [zakład fryzjerski] stanowi sposób z familią utrzymania".

W drugiej połowie lat 60-tych XIX w. Adolf Daube prowadził  niewielką, ręczną fabrykę tkanin i chustek wełnianych. W tym czasie był już żonaty z Bertą Kahlert (ślub w 1864 akt 116). Trzy lata po ślubie przyszedł na świat pierworodny syn Adolfa i Berty, Adolf junior (ur. 1867 akt 265).

 

Rozwój przedsiębiorstwa rozpoczął się w latach 70-tych, kiedy Daube kupił nieruchomość na Piotrkowskiej 173. Po dokupieniu posesji przy Piotrkowskiej 171, sukcesywnie rozbudowywał obiekty fabryczne.

W drugiej połowie lat 90-tych wzniesiono budynki przemysłowe w tylnej części połączonych posesji Piotrkowskiej 171-173, stojące obecnie przy Kościuszki 103/105.

W kolejnych latach stanął okazały obiekt fabryczny na froncie ulicy Wólczańskiej (dz. Wólczańska 128/130), później obiekt frontowy i parterowa tkalnia w podwórzu przy Wólczańską 132-134.

W 1921 r. powstała Spółka Akcyjna Wełnianej i Bawełnianej Manufaktury "Adolf Daube". W zarządzie zasiadali synowie Adolfa, Paweł Oskar (ur. 1874 akt 258) i Ryszard Gottfried (ur. 1880 akt 1339). Na początku lat 30-tych kapitał spółki wynosił 2.580.000 zł.

 

W okresie międzywojennym Adolf Daube jr. zasiadał w zarządach kilku łódzkich przedsiębiorstw, między innymi Tow. Akc. Manufaktury Bawełnianej "Gampe i Albrecht", „Spadkobiercy Juliusza Jarischa” S.A., „Emil Eisert i bracia Schweikert” S.A.

 

Córka Adolfa Daube, Klara (ur. 1878 akt 371), była żoną Juliusza Jarischa (zobacz Rodzina Jarisch).

Syn Adolfa Daube, Ryszard Gottfried, poślubił w 1910 r. Paulę Annę Ludwikę Elfriedę Gehlig (akt 50), córkę Ottona Gehlig.

 

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury