Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_171
30 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 171

ulica Piotrkowska 171 nr hip. 724

do 1850 r. nr 179

 

 

Na  mocu Protokołu Deklaracujnego, spisanego w sierpniu 1833 r., plac nr 179 (dz. Piotrkowska 171) objął tkacz przybyły z Czech, Fortunat Taube.

Nowy właściciel zobowiązał się do utrzymywania w ciągłym ruchu fabryki tkanek bawełnianych, składającej się z 2 warsztatów, przy której 2 czeladzi użytych będzie, oraz do wystawienia domu drewnianego jednofamilijnego.

 

Stosownie do  kontraktu spisanego w łódzkim Magistracie, w czerwcu 1862 r., syn zmarłego Fortunata, Adolf Taube, sprzedał nieruchomość Franciszkowi Fibiger.

 

Zgodnie z protokołem, z września 1864 r., Fibiger sprzedał nieruchomość Edwardowi Lawin.

Na froncie Piotrkowskiej stał w tym czasie dom drewniany mieszkalny pod dachówką mający długości łokci* 30, szerokości łokci 16, a wysokości łokci 5 nowej miary polskiej.

* - 1 łokieć = 0,576 m

Na początku drugiej połowy lat 70-tych Lawin wykupił grunt działki.

1876 - "O wykupie czynszów przez Edwarda Lawina z placu nr 179/724 w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Przynajmniej od lat 80-tych nieruchomość była w rękach Adolfa Daube (zobacz poniżej rodzina Daube), który wcześniej kupił sąsiednią posesję, pod nr 173.

Frontowa rezydencja została wzniesiona według projektu z 1892 r., sygnowanego przez Hilarego Majewskiego.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1889 - "O budowie przez Adalfa Daube murowanej, dwupiętrowej tkalni ręcznej na nieruchomości pod numerem 724 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1892 - "O zatwierdzeniu planu na budowę przez Adolfa Daube murowanego, dwupiętrowego domu i dwóch murowanych, parterowych zabudowań gospodarczych pod numerem 724 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1898 - "Projekt budowy trzypiętrowej tkalni z maszynownią, kotłownią i kominem pod numerami 723 i 724 przy ulicy Wólczańskiej w mieście Łodzi, ze wskazaniem zmian dokonanych przez Adolfa Daube”. [zobacz]

1910 - "Projekt na dobudowę przez firmę "A. Daube" murowanego, dwupiętrowego składu wyrobów gotowych pod numerem 173/723 pomiędzy ulicami Piotrkowską i Wólczańską w mieście Łodzi". [zobacz]

1914 - "Projekt budowy przez Adolfa Daube murowanych: parterowej zmechanizowanej tkalni, parterowego budynku gospodarczego, stróżówki, jednopiętrowego domu mieszkalnego i takiejże oficyny na nieruchomości pod numerami 232-234/655 przy ulicy Wólczańskiej w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Adolf Daube Fabryka wełnianych i bawełnianych towarów
  • Adolf Daube Sp. Akc. Wełnianej i Bawełnianej Manufaktury
  • „Union Textile” SA Biuro sprzedaży na Polskę fabryk włókienniczych
  • „Union Textile” SA Przedstawicielstwo Fabryki Przędzy i Tkanin Sztucznych „Chodaków” SA 

 

 

rodzina Daube

Zobacz przedstawicieli rodziny Daube na Piotrkowska Tree.

Adolf Daube (ur. 1836 akt 198, zm. 1824 akt 10) był synem Józefa Daube, felczera przybyłego z Królestwa Hanoweru i Anny Ramisch, córki Franciszka Ramisch, stryja Pawła Ramisch seniora. Co ciekawe, ślub Józefa i Anny miał miejsce w 1838 r. (akt 5), czyli dwa lata po przyjściu na  świat Adolfa.

Anna Rynkowska, w książce "Ulica Piotrkowska", tak pisze o postaci Józefa Daube:

W 1837 r. ktoś doniósł, że Józef Daube trudni się leczeniem i wyrobem lekarstw, nie posiadając dostatecznych kwalifikacji. Burmistrz przeprowadził rewizję w mieszkaniu Daubego i stwierdził, że nie znalazł nawet śladu lekarstw, "że Daube, jeżeli kiedy miał kogo w kuracji, czynił to wskutek zezwolenia i w obecności miejscowych lekarzy. Ci bowiem Daubego, jako dość zdatnego subiekta, do wszelkich sekcji i operacji używali, lecz od dawnego czasu zupełnie i tego zaniechał, któremu obecnie zwyczajna razura [zakład fryzjerski] stanowi sposób z familią utrzymania".

W drugiej połowie lat 60-tych XIX w. Adolf Daube prowadził  niewielką, ręczną fabrykę tkanin i chustek wełnianych. W tym czasie był już żonaty z Bertą Kahlert (ślub w 1864 akt 116). Trzy lata po ślubie przyszedł na świat pierworodny syn Adolfa i Berty, Adolf junior (ur. 1867 akt 265).

Szwagier Adolfa sr., Gustaw Kahlert, ożenił się w 1870 r. z Bertą Lange, siostrą Fryderyka i Gustawa Wilhelma, właścicieli fabryki "Bracia Lange".

Zobacz przedstawicieli rodziny Kahlert na Piotrkowska Tree.

 

Rozwój przedsiębiorstwa rozpoczął się w latach 70-tych, kiedy Daube kupił nieruchomość na Piotrkowskiej 173. Po dokupieniu posesji przy Piotrkowskiej 171, sukcesywnie rozbudowywał obiekty fabryczne.

W drugiej połowie lat 90-tych wzniesiono budynki przemysłowe w tylnej części połączonych posesji Piotrkowskiej 171-173, stojące obecnie przy Kościuszki 103/105.

W kolejnych latach stanął okazały obiekt fabryczny na froncie ulicy Wólczańskiej (dz. Wólczańska 128/130), później obiekt frontowy i parterowa tkalnia w podwórzu przy Wólczańską 132-134.

W 1921 r. powstała Spółka Akcyjna Wełnianej i Bawełnianej Manufaktury "Adolf Daube". W zarządzie zasiadali synowie Adolfa, Paweł Oskar (ur. 1874 akt 258) i Ryszard Gottfried (ur. 1880 akt 1339). Na początku lat 30-tych kapitał spółki wynosił 2.580.000 zł.

 

W okresie międzywojennym Adolf Daube jr. zasiadał w zarządach kilku łódzkich przedsiębiorstw, między innymi Tow. Akc. Manufaktury Bawełnianej "Gampe i Albrecht", "Spadkobiercy Juliusza Jarischa” S.A., "Emil Eisert i bracia Schweikert” S.A.

 

Córka Adolfa Daube, Klara (ur. 1878 akt 371), była żoną Juliusza Jarischa (zobacz Rodzina Jarisch).

Syn Adolfa Daube, Ryszard Gottfried, poślubił w 1910 r. Paulę Annę Ludwikę Elfriedę Gehlig (akt 50), córkę Ottona Gehlig.