Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_10
26 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 10

ulica Piotrkowska 10 nr hip. 251

do 1850 r. nr 56

 

 

Na mocy Protokołu Deklaracyjnego, spisanego w sierpniu 1837 r., plac pod Nº 56 [dz. Piotrkowska 10] przy ulicy Piotrkowskiej w Nowej Osadzie Sukienniczej miasta Łodzi objął chirurg, Karol Keller.

Poniżej fragment książki Anny Rynkowskiej "Ulica Piotrkowska".

"Pierwszym lekarzem miejskim mianowano w 1821 r. "chirurga II klasy" Antoniego Dąbrowskiego. Na tym stanowisku pracował on dwa lata. Potem przez wiele lat nie było w Łodzi lekarza miejskiego, a tkacze leczyli się u prywatnego chirurga, Karola Kellera, który wystawiał rachunki Kasie Miejskiej. Keller zadomowił się w Łodzi. Początkowo mieszkał na Starym Mieście, a w 1837 r. otrzymał działkę przy ulicy Piotrkowskiej (wówczas nr 56), gdzie zobowiązał się wystawić murowany dom. Jeszcze w 1841 r. działka świeciła pustką. Mówiono, że miała niskie położenie i "szpeciła pryncypalną ulicę", a podczas deszczów wypełniała się wodą. Po wyrównaniu placu z poziomem ulicy zbudowano parterowy dom murowany o wymiarach 32x20x5,5 łokci. Keller mieszkał w nim do końca 1851 r.".

 

Na mocy kontraktu z października 1851 r. Keller sprzedał nieruchomość Karolowi Ebhardt.

W podaniu do Magistratu, w kwietniu 1858 r., Ebhardt pisał:

Życzeniem jest moim w dziedzińcu posesyi N 251 przy ulicy Piotrkowskiej połozonej wystawić officynę massiv murowaną piętrową, dachówką karpiówką krytą, z kominem murowanym.

Życzeniem Ebharda w 1860 r. było z kolei urządzić facyatę [w domu frontowym] podobną jak na planie dołączającem się oznaczono.

 

Pod koniec lat 60-tych XIX w. nieruchomość należała do Efraima Dembińskiego. W tym samym czasie do Dembińskiego należała również posesja przy Piotrkowskiej 173.

W 1894 r. Dembiński nie otrzymał zgody na przebudowę domu frontowego.

 

Trzypiętrowa kamienica powstała ok. 1896 r., według projektu Piotra Brukalskiego. Została wzniesiona, wraz z oficynami, przez Józefa Monitza, właściciela składów żelaza. Firma Monitza mieściła się przy Piotrkowskiej 114 i Nowomiejskiej 19 (posesja rodziny Dobranickich). Taryfa domów z 1920 r. wymienia nadal Józefa Monitza (małżeństwo Emilii i Józefa Monitz) jako właściciela.

 

Piotrkowska 10 - zdjęcia współczesne

 

Księgi Adresowe

 

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1894 - O odmowie wydania zgody Efraimowi Dembińskiemu na remont murowanego, parterowego, podpiwniczonego domu z poddaszem pod numerem 10/251 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1896 – „Projekt budowy trzypiętrowego domu frontowego i podobnych oficyn [bocznych i poprzecznej] na nieruchomości numer 251 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście przez właściciela Monitza”. [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • „Eugenia” Pracownia sukien damskich
  • Jakób Dumiński Skład papieru i materyałów piśmiennych
  • R. Arnekker Skład broni, wyrobów żelaznych, stalowych i naczyń kuchennych
  • Bernard Dobrzyński Jedwabna manufaktura
  • A. Rabinowicz Jedwabna manufaktura