Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_212
28 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 212

ulica Piotrkowska 212 nr hip. 583

do 1850 r. nr 31

 

Na mocy kontraktu, zatwierdzonego przez Rząd Gubenialny Warszawski w styczniu 1846 r., nieruchomość nr 31 przy ulicy Piotrkowskiej (dz. Piotrkowska 212), ze stojącym na froncie murowanym domem rządowym, należała do Floriana Wolman.

 

Stosownie do protokołu spisanego w łódzkim Magistracie, we wrześniu 1856 r., sukcesorzy Floriana Wolman sprzedali nieruchomość Wilhelmowi Botke.

Na początku lat 70-tych Botke wystawił w podwórzu farbiarnię, według projektu Jana Antoniego Bojankowskiego z 1870 r.

Ówczesny stan zabudowy przedstawia plan Rudolfa Micińskiego z 1873 r. - zobacz.

 

Począwszy od 70-tych posesja przy Piotrkowskiej 212, a także dwie sąsiednie działki, przy Piotrkowskiej 214 i 216, należały do Polaka, Aleksandra Skrudzińskiego. Mechaniczna farbiarnia i apretura Skrudzińskiego jest dobrze widoczna na widokówce z przełomu XIX i XX w.

Po śmierci założyciela, w 1897 r., firmą kierowała wdowa, Ida, syn Antoni i jego szwagier, Otto Hässler. Pomimo starań, kondycja przedsiębiorstwa szybko spadała i na początku XX w. ogłoszono jego upadłość.

Zobacz przedstawicieli rodziny Skrudzińskich na Piotrkowska Tree.

 

Nieruchomości przy Piotrkowskiej 212-216, wystawione w latach 1901-05 na publiczne licytacje, kupił Jakub Wojdysławski.

Taryfa domów z 1920 r. wymienia Towarzystwo Akcyjne "Jakub Wojdysławski" jako właściciela nieruchomości przy Piotrkowskiej 212-216.

 

Wojdysławski rozpoczynał karierę przemysłowca bardzo skromnie, jako właściciel kilku ręcznych krosien na Starym Mieście. Dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa rozpoczął się w latach 80-tych XIX w.

W 1881 r. Wojdysławski nabył posesję przy Piotrkowskiej 123, gdzie stanęły oficyny fabryczne. Następnym krokiem, ok. połowy lat 90-tych XIX w., był zakup fabryki wystawionej przez spółkę Jakóba Vive i spadkobierców Józefa Johna, stojącej u zbiegu ulicy Długiej i Rozwadowskiej (dz. Gdańska 117 i Zamenhofa 21-25).

Kolejną inwestycją były parcele przy Piotrkowskiej 212-216. W 1913 r., na terenie kończącym się na ulicy Mikołajewskiej (dz. Sienkiewicza), pracowało ponad 350 robotników.

Przedsiębiorstwo Wojdysławskiego uzyskało w 1909 r. status spółki akcyjnej ("Towarzystwo Akcyjne Przemysłowe Jakóba Wojdysławskiego"), z kapitałem 1,5 mln rubli.

Można przypuszczać, że w XX w. przedsiębiorstwem kierowali już przedstawiciele drugiego pokolenia łódzkich Wojdysławskich. Trudno mi w tej chwili wymienić wszystkich sukcesorów Jakuba, ale należeli do nich z pewnością jego synowie - Aron (ur. 1864 MA), Henoch (ur. 1871 MA) i Szlama (ur. 1880 MA).

Po I wojnie światowej firma nie odzyskała już dawnej kondycji.

W 1927 r. miało miejsce brzemienne w skutki wydarzenie. 2 marca 1927 r. spłonęła doszczętnie fabryka przy Gdańskiej 117 (MA). Obiekty przemysłowe przy Gdańskiej 117, prawdopodobnie w dużej części nieczynne od ok. 1914 r., należały w tym czasie do firmy "Bracia L. i M. Wojdysławscy" (MA). Współwłaściciele spółki, bracia Lejb (MA) i Majer (MA), synowie Henocha Wojdysławskiego (wnukowie Jakuba), oraz Grzegorz Lewenson, zostali oskarżeni o podpalenie celem wyłudzenia odszkodowania. W krótkim czasie, niespełna miesiąc później, warszawski sąd skazał oskarżonych na 4 lata ciężkiego więzienia (MA).

 

MA (materiał archiwalny) - zobacz

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Aleksander Skrudziński Farbiernia i apretura
  • Jakób Wojdysławski Tow. Akc. Przemysłowe Jakóba Wojdysławskiego
  • Maksymilian Wyszewiański Dom Handlowy