Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_48
26 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 48

ulica Piotrkowska 48 nr hip. 262

do 1850 r. nr 192

 

 

Pierwotna, szeroka działka o nr 192, obejmowała obecne numery Piotrkowskiej 46 i 48. W środkowej części obszaru frontowego stał parterowy dom drewniany.

 

Na mocy protokołu deklaracyjnego z maja 1825 r. plac o nr 192 (dz. Piotrkowska 46 i 48) objął Krystian Link, a po jego śmierci nieruchomość przeszła w ręce wdowy, Anny Krystyny Link.

 

Kontraktem z grudnia 1828 r. Anna Krystyna Link sprzedała nieruchomość Janowi Gottliebowi Angst.

 

W grudniu 1853 r. Angst sprzedał nieruchomość małżonkom Józefie (z domu Link) i Dominikowi Geisler.

 

W marcu 1862 r. małzonkowie Geisler sprzedali połowę nieruchomości, po prawej ręce od frontu uważając (dz. Piotrkowska 48), Wilhelmowi Landau, współwłaścicielowi fabryki tabacznej w mieście Łodzi egzystującej (MA).

W maju 1862 r. małżonkowie Geisler sprzedali drugą połowę nieruchomości (dz. Piotrkowska 46) małżeństwu Julianny (z domu Kunkel) i Wilhelma Stentsel, za kwotę 3075 rubli srebrem.

 

Kontraktem z czerwca 1864 r. Wilhelm Landau sprzedał nieruchomość przy Piotrkowskiej 48 Krystianowi Kraus, który został określony w umowie jako obywatel i wieczysty posiadacz nieruchomości w Kolonii Wiączyń mieszkający.

 

W kwietniu 1866 r. Krauss sprzedał nieruchomość Szymonowi Heyman i Józefowi Landau.

W krótkim czasie nowi właściciele rozpoczęli działania zmierzające do budowy murowanego domu frontowego. Poniżej korespondencja z 1867 r., związana z budową nowego obiektu:

- Reskrypt Rządu Gubernialnego Piotrkowskiego zd. 6/18 marca r. b. [1867], wraz z 9 anneksami Magistrat przesyłając - wzywa P. Budowniczego, ażeby anszlag na budowę domu pod Nº 262 w m. Łodzi udokładnił stosownie do uwag poczynionych przez Budowniczego Gubernialnego, a następnie operat ten Magistratowi powrócił.

- Kosztorys na budowę domu w mieście tutejszem pod Nº 262 Magistrat przedatawiając, wraz z 7 dowodami, ma honor upraszać o przyznanie dla Hajmana i Landego pożyczki z funduszu remontów Kas Miejskich na budowę rzeczonego domu - wyrównującej 1/3 części summy anszlagowej.

W 1880 r. Heymann i Landau wykupili grunt działki.

1880 - "O wykupie czynszów przez Szymona Heimana i Józefa Landaua z gruntu nr 192/262 w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Prawdopodobnie niedługo po wykupieniu gruntu, na początku lat 80-tych XIX w., posesja przeszła w ręce Rudolfa Kindlera (zobacz poniżej). Przedsiębiorstwo Kindlera, Towarzystwo Akcyjne Wyrobów Półwełnianych Rudolfa Kindlera, było w posiadaniu nieruchomości jeszcze w latach 20-tych XX w.

 

W okresie 1896-1918 funkcjonowała pod tym adresem księgarnia rodziny Fischerów.

 

MA (materiały archiwalne) - zobacz

 

Rudolf Kindler

Zobacz przedstawicieli rodziny Kindler na Piotrkowska Tree.

Rudolf Kindler (1819-1893), syn majstra piekarskiego, urodził się w Stawiszynie k. Kalisza. Praca w zakładach włókienniczych Kalisza i Zgierza pozwoliła mu na zebranie doświadczenia zawodowego.

W 1848 r. przybył do Pabianic, gdzie objął stanowisko kierownika farbiarni z zakładach Beniamina Krusche.

W 1859 r. rozpoczął własną produkcję, opartą o kilkadziesiąt ręcznych krosien. Firma nad rzeką Dobrzynką dynamicznie się rozwijała i już w 1879 r. zatrudniała 650 robotników. W 1888 r. przedsiębiorstwo przekształcono w spółkę akcyjną o kapitale zakładowym 1 mln rubli.  Po rozbudowie zakładów na przełomie XIX i XX w., firma dysponowała tkalnią, czesalnią, przędzalnią wełny i bawełny, farbiarnią, wykańczalnią i warsztatami reparacyjnymi. W 1913 r. Towarzystwo Akcyjne R. Kindlera zajmowało pierwsze miejsce w przemyśle wełnianym w Królestwie Polskim.

Ważną rolę w rozwoju wełnianego potentata z Pabianic odegrali synowie Rudolfa Kindlera – Juliusz (1843-1902), Ludwik (1846-1892) i Oskar (1856-1918). Córka Rudolfa, Maria Luiza, była żoną Teodora Ludwika Meyerhoffa.

Po ciężkich latach I wojny światowej, utracie rosyjskich rynków zbytu i zadłużeniu na rynku angielskim, przedsiębiorstwo Kindlerów nie odzyskał już wcześniejszej formy. Nie bez znaczenia była śmierć, w 1918 r., Oskara Kindlera, ważnej postaci w funkcjonowaniu rodzinnej spółki. Do upadku pabianickich zakładów przyłożył rękę również Naum Eitingon, którego firma „specjalizowała się” w przejmowaniu zadłużonych przedsiębiorstw. Ogłoszenie upadłości nastąpiło w 1925 r.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1894 – „O budowie przez Rudolfa Kindlera murowanego, dwupiętrowego i podpiwniczonego budynku z poddaszem oraz takiej samej oficyny na magazyn i kantor pod numerem 48/262 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1903 – „O dobudowie przez firmę "R. Kindlera" do istniejącej oficyny nowej części tejże, pod numerem 48/262 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • A. J. Tyber Główny skład papieru, materiałów piśmiennych i rysunkowych
  • Ludwik Fischer Księgarnia
  • S. Barciński i S-ka Skład fabryki wyrobów wełnianych i półwełnianych
  • Tow. Akc. Wyrobów Półwełnianych „R. Kindler” w Pabianicach Skład fabryczny
  • A. I. Reismann Fabryka wyrobów wełnianych
  • D. Sumerei i S-ka Hurtowy skład rękawiczek, pończoch i krepy żałobnej
  • Samuel Turner i S-ka Skład wyrobów bawełnianych
  • Samuel Spiro Fabryka towarów wełnianych i półwełnianych