Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_203-205
31 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

 

ulica Piotrkowska 203-205

ulica Piotrkowska 203 nr hip. 708

do 1850 r. nr 197

ulica Piotrkowska 205 nr hip. 707

do 1850 r. nr 198

 

 

Piotrkowska 203

Zgodnie z Protokołem Deklaracyjnym, z września 1839 r., plac nr 197 (dz. Piotrkowska 203) objął tkacz przybyły z Prus, z miasta Liegnitz (obecnie Legnica), Jan May.

Nowy właściciel zobowiązał się do utrzymywania w ciągłym ruchu fabryki tkanin bawełnianych, składającej się z 4 warsztatów, przy której 4 czeladzi użytych będzie, oraz do wystawienia domu drewnianego gontami krytego, 26 łokci* długości, 16 szerokości, a 5 wysokości.

* - 1 łokieć = 0,576 m

 

Przynajmniej od 1865 r. posesja przy Piotrkowskiej 203 należała już do Augusta Kerpert.

Warto w tym miejscu dodać, że Pan August przeprowadził wcześniej dwie szybkie transakcje kupna-sprzedaży. W latach 1856-57 kupił i sprzedał nieruchomość przy Piotrkowskiej 85, zaś na przełomie lat 1862/63 nieruchomość przy Piotrkowskiej 128.

 

 

Piotrkowska 205

Zgodnie z Protokołem Deklaracyjnym, zatwierdzonym w 1836 r., nieruchomość nr 198 (dz. Piotrkowska 205) objął tkacz przybyły z Saksonii, Bernard Eifler. Nowy właściciel wystawił na froncie drewniany dom parterowy.

Bernard junior, syn Bernarda Eiflera i jego żony Barbary, poślubił w 1848 r. Annę Genowefę Bierke (akt 9), córkę Franciszka Bierke.

 

Na podstawie aktu zamiany, sporządzonego w styczniu 1854 r., małżonkowie Barbara i Bernard Eifler przekazali nieruchomość małżonkom Annie (z d. Hiller) i Juliuszowi Schäfer.

 

Kontraktem z czerwca 1865 r. małżonkowie Schäffer sprzedali nieruchomość małżonkom Fryderyce Krystianie (z d. Bertermann) i Janowi Schweigert, za sumę 2.550 rubli srebrem.

W tym czasie na froncie stał dom z drzewa pod gontami mający długości łokci 30, szerokości łokci 16, a wysokości łokci 4½ nowej miary polskiej.

Kontraktem z kwietnia 1870 r. małżonkowie Fryderyka Krystiana i Jan Schweigert sprzedali posesję synowi, Ludwikowi Schweigert i jego żonie Matyldzie, za sumę 2.400 rubli srebrem. Fryderyka i Jan przenieśli się na sąsiednią posesję, przy Piotrkowskiej 207.

Więcej informacji o rodzinie Schweigert na stronie Piotrkowskiej 142.

 

Kontraktem zatwierdzonym w 1881 r. Ludwik Schweigert sprzedał nieruchomość przy Piotrkowskiej 205 Augustowi Kerpert.

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Na początku lat 80-tych obie posesje, przy Piotrkowskiej 203 i 205 należały do Augusta Kerpert (zobacz poniżej).

W podwórzu właściciel prowadził apreturę, farbiarnię i drukarnię wyrobów bawełnianych. Po śmierci Augusta (zmarł w 1890 r.) rodzinne przedsiębiorstwo prowadził jego syn August junior. W 1893 r. zakład zatrudniał 30, a w 1897 r. 46 robotników.

Nieruchomość pozostawała własnością rodziny Kerpert do pierwszych lat XX w.

 

Na początku XX w. nieruchomość przy Piotrkowskiej 203/205 przeszła w ręce braci Bruna i Alfreda Gehlig - zobacz rodzina Gehlig.

 

Taryfy domów z lat 1912-20 wymieniają jako właścicieli połączonych posesji Juliusza Ascher i Szmula Gerschon.

 

 

Po sprzedaży nieruchomości przez rodzinę Kerpert, do 1937 r., przy Piotrkowskiej 203/205 funkcjonowało wiele podmiotów różnych branż, między innymi:

  • Fabryka waty i watoliny Abrama Łappa (zobacz poniżej),
  • Wytwórnia waty krawieckiej, właściciel Moszek Ginsberg,
  • Wytwórnia wody kolońskiej, właściciel Abram Zużewski,
  • Przędzalnia odpadkowa, właściciel firma Chaim Eksztajn i Spółka,
  • Mechaniczna tkalnia, właściciel Boruch Rabinow (przeniesiona na Żwirki 11),
  • Fabryka wyrobów wełnianych i półwełnianych, właściciel firma Bracia Wołkowicz (przeniesiona na Suchą 8/10),
  • Mechaniczna wytwórnia waty i watoliny, właściciel firma Paweł Litwin i Spółka (przeniesiona na Nowo-Senatorską 7/9). 

 

W 1937 r. przystąpiono do budowy obiektów dla Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu. Od frontu stanęła okazała kamienica z 16 komfortowymi mieszkaniami, a w podwórzu budynek przeznaczony na biura i składy towarów. Autorami projektu byli Izaak (Ignacy) Gutman i Luzer (Ludwik) Oli.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1894 – „O budowie przez Augusta Kerperta komina fabrycznego po numerami 707 i 708 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1903 – „O budowie przez firmę "Karol W. Gehlig" mechanicznej przędzalni pod numerami 203-205/707 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Juljan Schönwitz Fabryka chemiczno-techniczna
  • M. Dobranicki i Schönwitz Przędzalnia przędzy zgrzebnej
  • Tomaszowska Fabryka Sztucznego Jedwabiu SA Oddział w Łodzi

 

 

August Kerpert

August Kerpert (ur. 1821, zm. 1890), z zawodu tkacz, pochodził z czeskiego Lewina. Miasteczko (po II wojnie Lewin przyłączono do Polski, dzisiaj Lewin Kłodzki, od 1946 r. pozbawiony praw miejskich) było w XVIII w. znanym ośrodkiem tkactwa lnianego. 

August Kerpert poślubił w Łodzi, w 1848 r. (akt 22), Marię Heyer (ur. ok. 1827, zm. 1893 akt 1808). Maria pochodziła z czeskiego miasta Warnsdorf (dz. Varnsdorf). Wraz z rodzicami, Antonim i Franciszką z d. Eiselt, przybyła do Łodzi w latach 30-tych.

Siostra Marii, Klara Heyer, poślubiła 4 lata wcześniej, w 1844 r., Karola Hoffrichtera.

Z małżeństwa Augusta i Marii przyszły na świat dzieci:

Natalia Julianna Kerpert wyszła za mąż za  Aleksandra Skrudzińskiego, którego przedsiębiorstwo mieściło się po przeciwnej stronie ulicy Piotrkowskiej. Po przedwczesnej śmierci Natalii, Skrudziński poślubił jej młodszą siostrę Idę Klarę (ślub 1876 akt 85).

Córka z pierwszego małżeństwa Aleksandra Skrudzińskiego, Helena, poślubiła Karola Hoffrichtera jr.

August i Maria Kerpert spoczęli na Cmentarzu Starym przy ulicy Ogrodowej. Ich grób, z różowego marmuru, jest widoczny na zdjęciu w galerii.

 

Abram Łapp (Lapp)

Na początku XX w. produkcja Abrahama Łappa (Lappa) funkcjonowała przy ulicy Średniej 81, w obiektach fabrycznych należących do rodziny Lourie.

1900-1903 - "Lapp Abraham, Łódź, ul. Średnia 81, Fabryka waty". [zobacz]

W 1904 r. działalność działalność została przeniesiona na Piotrkowską 203/205.

1904-1913 - "Lapp A.L., Łódź, ul. Piotrkowska 203, Fabryka waty". [zobacz]

W drugiej połowie lat 20-tych okresu międzywojennego przedsiębiorstwo Łappa działało, prawdopodobnie w obiektach własnych, przy Kilińskiego 169. 

1928-1937 - "Fabryka waty i watoliny przy ul. Kilińskiego 169, właściciel Abram L. Łapp". [zobacz

Fabryka pod adresem Kilińskiego 169 (daw. Widzewska 1077) została wystawiona w latach 80-tych XIX w. przez Fryderyka Wilhelma Böttigera. Ok. połowy pierwszej dekady XX w. zakłady przeszły w ręce Albana Auricha.

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury