Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_176
27 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 176

ulica Piotrkowska 176 nr hip. 566

do 1850 r. nr 49

 

zdjęcie w galerii przedstawia domy rządowe przy Piotrkowskiej 174-182 (od lewej)

 

 

W 1827 r., po przybyciu do Łodzi, w murowanym domu rządowym nr 49 (dz. Piotrkowska 176) zamieszkała rodzina Krystiana Gotthelfa Eiserta.

 

Na mocy kontraktu zatwierdzonego w lipcu 1839 r., nieruchomość kupił Józef Bernard Lorbach.

 

Na podstawie umowy kupna-sprzedaży, sporządzonej w październiku 1846 r., małżonkowie Maria i Józef Lorbach sprzedali nieruchomość małżonkom Paulinie i Krystianowi Fryderykowi Ekstein.

 

Na podstawie umowy kupna-sprzedaży, sporządzonej w kwietniu 1849 r., małżonkowie Ekstein sprzedali nieruchomość Karolowi Luniak, za kwotę 720 rubli srebrem.

 

Na podstawie umowy kupna-sprzedaży, sporządzonej w listopadzie 1854 r., małżonkowie Maria i Karol Luniak sprzedali nieruchomość małżonkom Auguście i Florianowi Diesner, za kwotę 1800 rubli srebrem.

 

W 1860 r. nieruchomość została wystawiona na publiczną licytację. Najwyższe postąpienie, w kwocie 1800 rubli, złożył Franciszek Weiser.

 

Na skutek niespłaconej pożyczki, w wysokości 3000 rubli, która obciążała Franciszka Weiser, w sierpniu 1866 r. nieruchomość przeszła na własność Szmula Saltzmana (zobacz poniżej), który w tym samym miesiącu sprzedał ją małżonkom Juliannie i Augustowi Kasper.

W połowie lat 70-tych Kasper wykupił grunt działki.

1875-1876 - "O wykupie czynszów przez Augusta Kaspra z placu nr 49/566 w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Przynajmniej od początku lat 90-tych posesja należała do Fiszela Szafrana.

Taryfa domów z 1920 r. wymienia jako właścicieli Surę Szafran i sukcesorów Fiszela Szafrana.

 

Na zdjęciu lotniczym z okresu II wojny światowej widać już pusty plac w miejscu budynku frontowego przy Piotrkowskiej 176.

 

Po II wojnie światowej, w III kwartale 1957 r., oddano do użytku budynek mieszkalny, który zajął frontowy obszar posesji Piotrkowskiej 172-180 (MA). Sześciopiętrowy blok został określony przez łodzian mianem "Adaś", od nazwy dźwigu pracującego przy budowie.

 

MA (materiały archiwalne) - zobacz

 

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1893 – „O zatwierdzeniu planu na budowę przez Fiszela Szafrana trzypiętrowego domu z poddaszem oraz piętrowego budynku gospodarczego pod numerem 566 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1898 – „O budowie przez Fiszela Szafrana murowanego, trzypiętrowego domu z oficynami i budynkiem gospodarczym pod numerem 566 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

 

Szmul Saltzman

Jeden z najbogatszych łódzkich kupców, Samuel (Szmul) Jechezekiel Saltzman (ur. 1797 r. – zm. 1875 r.), pochodził z Brzezin i osiedlił się w Łodzi ok. 1820 r. Był ortodoksyjnym Żydem, zwolennikiem cadyka kockiego. Prowadził rozliczne działania handlowe, w tym handel przędzą i udostępnianie tkaczom przędzy na kredyt.

W połowie lat 50-tych XIX w. Saltzman był właścicielem jednego z dwóch istniejących składów trunków krajowych, zaopatrujących łódzkie szynki. Zajmował się również obrotem nieruchomościami. Kalendarz Jana Petersilge z 1870 r. podaje pięć parceli Saltzmana - na Franciszkańskiej, Nowomiejskiej, Starym Rynku i dwie na Średniej (dz. Pomorska).

Nazwiskiem Saltzmana została nazwana nowa ulica, wytyczona w latach 60-tych XIX w., łącząca ulicę Średnią (dz. Pomorska) z Północną. W latach późniejszych przyjęto nazwę „Solna”, od niemieckiego „salz” – sól.

Córka Szmula Saltzmana, Salomea, została żoną fabrykanta Izydora Birnbauma, właściciela założonej w 1877 r. mechanicznej przędzalni i tkalni wełny, na obecnej ulicy Sienkiewicza 3/5 (obszar przy gmachu telewizji, zabudowania nie istnieją).

 

Ogłoszenia prasowe:

  • I. Poznański Zakład mechaniczno-ślusarski
  • F. W. Brojer i H. Majewski Przedsiębiorstwo budowy kominów fabrycznych