Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_77
29 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 77

ulica Piotrkowska 77 nr hip. 771

do 1850 r. nr 131

 

 

Na mocy protokołu deklaracyjnego z lipca 1834 r. plac pod Nº 131 przy ulicy Piotrkowskiej w nowej osadzie rękodzielniczej tutejszej objął tkacz z Czech, August Rasche.

Nowy właściciel zobowiązał się do utrzymywania w ciągłym ruchu fabryki wyrobów bawełnianych składającej się z 3 warsztatów przy których 2 czeladzi użytych będzie, oraz do wystawienia, w przeciągu najdalej lat 2, domu drewnianego.

Pan August nie wystawił przyrzeczonego domu frontowego.

 

W drugiej połowie lat 30-tych Rasche sprzedał nieruchomość Edwardowi Schmidt.

W 1939 r. Schmidt zbudował parterowy dom drewniany.

 

Stosownie do kontraktu z sierpnia 1842 r., nieruchomość kupił Antoni Pischel.

 

W maju 1862 r. Pischel sprzedał nieruchomość Ignacemu Schatke, ten zaś, w sierpniu 1865 r., sprzedał ją buchalterowi, Teodorowi Kahl.

Teodor Kahl (metrykalnie Ernest Teodor), urodzony w Aleksandrowie Łódzkim w 1833 r. (akt 169), był synem sukiennika Beniamina i Fryderyki Hund. W latach 50-tych Kahl mieszkał na nieruchomości Franciszka Ludwiga, później jego syna, Józefa, przy Piotrkowskiej 97.

W 1871 r. poślubił Fanny Seeliger (akt 153), córkę Ferdynanda Seeligera.

W latach 70-tych Kahl prowadził (był właścicielem?) ręczną tkalnię Józefa Ludwiga przy Piotrkowskiej 97.

Teodor Kahl zmarł w styczniu 1887 r. (MA).

 

W 1869 r. Kahl sprzedał nieruchomość Adolfowi Otto.

W tym czasie na froncie Piotrkowskiej stał nadal parterowy dom drewniany o długości 32 łokci*, szerokości 16 łokci i wysokości 5 łokci.

* - 1 łokieć = 0,576 m

Plan Rudolfa Micińskiego z 1873 r. przedstawia już frontowy budynek murowany i dwa murowane obiekty w podwórzu - zobacz.

W latach 70-tych Otto wykupił grunt działki.

1876 - "O wykupie czynszów przez Adolfa Otto z gruntu nr 131/771 w mieście Łodzi". [zobacz]

Taryfa domów z 1888 r. wymienia nadal Adolfa Otto jako właściciela.

 

Budynek w obecnym kształcie, dom bankowy Maksymiliana Goldfedera (zobacz poniżej), został zbudowany w latach 1891-92, według projektu podpisanego przez Hilarego Majewskiego.

Pierwotny projekt budynku dwupiętrowego, wykonany przez warszawskiego architekta Bronisława Brodzica-Żochowskiego, nie został zrealizowany.

 

W latach 30-tych XX w. mieścił się tutaj „Dom Bankowy Najda, B-cia Winter i Weiss”.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1891 – „Projekt na budowę przez Maksymiliana Goldfedera murowanego, dwupiętrowego, podpiwniczonego domu mieszkalnego ze strychem, takiej że oficyny i piętrowego budynku gospodarczego pod numerem 771 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1898 – „Projekt budowy murowanego, parterowego magazynu na nieruchomości Maksymiliana Goldfedera pod numerem 771 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Dom Bankowy Najda, B-cia Winter i Weiss

 

Maksymilian Goldfeder, czyli kariera bankiera

Maksymilian (1846-1923) był młodszym bratem Adolfa Goldfedera, właściciela prywatnego banku otworzonego w Warszawie w 1860 r. Maksymilian przyjechał do Łodzi w latach 70-tych XIX w., na początku funkcjonowania łódzkiego oddziału domu bankowego Adolfa. Był ponoć sprytnym i energicznym finansistą. Można oględnie powiedzieć, że przy wykorzystaniu rodzinnego interesu (rozpoczętego od wygranej na loterii) i specyfiki żywiołowego rozwoju Łodzi, zgromadził kapitał pozwalający na rozwinięcie własnej działalności finansowej.

Dom bankowy Maksymiliana Goldfedera otworzył podwoje w 1891 r., w specjalnie do tego celu zaprojektowanym obiekcie przy Piotrkowskiej 77 - parter służył celom bankowym, piętro reprezentacyjnym, a oficyna mieszkalnym.

Związek byłego warszawianina z Łodzią przypieczętowało małżeństwo z Anną (Fanny) Jarocińską, córką Zygmunta Jarocińskiego. Fundacja Anny i Maksymiliana Goldfederów wspierała Łódzkie Żydowskie Towarzystwo Dobroczynności w prowadzeniu kamienicy przy ulicy Średniej 104 (dz. Pomorska 92). W obiekcie wynajmowano mieszkania za niewysoki czynsz, tzw. „tanie mieszkania”.

Sposób prowadzenia interesów przez Maksymiliana Goldfedera był adekwatny do miejsca i czasów w jakich je prowadził. Wykrycie szalbierstw Pana Maksymiliana przez Oskara Kohna (trafiła kosa na kamień), to tylko jeden z przykładów wątpliwych praktyk właściciela banku przy Piotrkowskiej 77.

Wszystko się "kręciło" do śmierci pryncypała. Potem pozostały już tylko same długi, a majątek, w tym nieruchomość przy Piotrkowskiej 77, zlicytowano (MA).

Jednym z prawdopodobnych skutków bankructwa domu bankowego Maksymiliana Goldfedera była samobójcza śmierć jego zięcia, Aleksandra Fajansa (MA).

 

 

MA (materiały archiwalne) - zobacz