Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone

Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej
Piotrkowska_123
30 marca 2015
Ulica Piotrkowska. Historia ulicy Piotrkowskiej i Łodzi przemysłowej

Próchnika

Więckowskiego

Zielona

6 Sierpnia

Andrzeja

Zamenhofa

Mickiewicza

Żwirki

pl. Wolności

Radwańska

pl. Wolności

Brzeźna

Rewolucji 1905

Jaracza

Narutowicza

Traugutta

Moniuszki

Tuwima

Nawrot

Roosevelta

Piłsudskiego

Wigury

 

ulica Piotrkowska 123

ulica Piotrkowska 123 nr hip. 748

do 1850 r. nr 154

 

 

Na mocy deklaracji zatwierdzonej w kwietniu 1834 r., plac nr 154 przy ulicy Piotrkowskiej (dz. Piotrkowska 123) objął August Diesner.

 

Stosownie do protokółu z października 1842 r., Diesner sprzedał nieruchomość Albertowi Kutsche.

Na froncie Piotrkowskiej stał w tym czasie dom drewniany mieszkalny pod gontami mający długości łokci* 26, szerokości łokci 15, a wysokości łokci 4 nowej miary polskiej.

* - 1 łokieć = 0,576 m

Pierwszą żoną Alberta Kutsche była Krystiana Henrietta Kirschläger. Po jej śmierci (zm. 1836 akt 115) Albert ożenił się z Marią Teresą Wagner (ślub 1840 akt 99).

Córka z pierwszego małżeństwa, Maria (Marianna) (ur. 1835 akt 62), wyszła za mąż za Antoniego Wolanek (ślub 1852 akt 36).

 

Aktem z października 1862 r. Marianna Kutsche (voto Wolanek) sprzedała nieruchomość Franciszkowi Bischoff.

Pod koniec lat 60-tych Bischoff był nadal właścicielem posesji.

 

Zgodnie z kontraktem zatwierdzonym w marcu 1872 r., nieruchomość kupił Karol August Müller, który w czerwcu tego samego roku sprzedał ją Jakubowi Hoffman.

 

Na początku lat 80-tych nieruchomość należała do Moszka Dawida Kałuszynera, który wykupił grunt działki.

1882 - "O wykupie czynszów przez Moszka Dawida Kałuszynera z gruntu nr 154/748 w mieście Łodzi". [zobacz]

 

Wkrótce po wykupieniu gruntu Kałuszyner sprzedał nieruchomość Jakubowi Wojdysławskiemu.

Nowy właściciel wystawił dwupiętrową kamienicę frontową, według projektu Ignacego Markiewicza z 1883 r. Pod koniec lat 90-tych XIX w. kamienica była już trzypiętrowa.

W 1888 r., w podwórzu posesji, Wojdysławski wystawił trzypiętrową ręczną tkalnię wyrobów wełnianych.

Ok. połowy lat 90-tych XIX w. produkcja została przeniesiona do zabudowań fabrycznych kupionych od spółki Henryka Vive i sukcesorów Józefa Johna, zlokalizowanych u zbiegu ulicy Długiej i Rozwadowskiej (dz. Gdańska 117, róg Zamenhofa).

Na początku XX w. przedsiębiorstwo Wojdysławskiego rozwijało się również pod adresem Piotrkowskiej 212-216, a na Piotrkowskiej 123 pozostał skład i siedziba zarządu firmy.

Taryfa domów z 1920 r. wymienia sukcesorów Jakuba Wojdysławskiego jako właścicieli nieruchomości przy Piotrkowskiej 123.

 

Archiwalne dokumenty budowlane:

1888 – „O budowie przez Jakuba Wojdysławskiego murowanej, trzypiętrowej tkalni ręcznej z poddaszem na nieruchomości pod numerem 748 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

1895 – „O zatwierdzeniu projektu na przeróbkę przez Jakuba Wojdysławskiego trzypiętrowej oficyny fabrycznej na mieszkalną pod numerem 123/748 przy ulicy Piotrkowskiej w mieście Łodzi”. [zobacz]

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Aleksander Matiatko Fabryka broni i warsztat reperacyjny
  • Leon Nowiński Dom agenturowo-handlowy
  • J. Styrcza Fabryka kapeluszy i czapek
  • Antoni Marszał Filcowe kapelusze i trzewiki
  • Jakób Wojdysławski Fabryka wyrobów wełnianych
  • Wacław Stephan Skład materiałów elektrotechnicznych
  • R. Bräutigam Fabryka i sklep skórzanych wyrobów galanteryjnych
  • W. Stephan i F. Richter Zakład elektrotechniczny
  • Cezar Matz Fabryka szczotek i pędzli
  • J. Petersilge Skład papieru, materiałów piśmiennych i rysunkowych
  • H. Dylion i S-ka Towarzystwo telefonów prywatnych
  • M. Kozłowska „Mura” Perfumeria
  • Z. Henenberg „Mura” Perfumeria