pierzeja zachodnia

nr nieparzyste

pierzeja wschodnia

nr parzyste

Piotrkowska_50

Piotrkowska 50

nr hip. 263 (do 1850 r. – nr 193)

 

Pierwsze zdjęcie w galerii przedstawia ReFotografię autorstwa Stefana Brajtera

 

Pierwotna, szeroka parcela narożna u zbiegu ulicy Piotrkowskiej i Dzielnej (dz. Narutowicza), pod ówczesnym adresem Piotrkowskiej 193, obejmowała obecne numery 50 i 52. W środkowej części obszaru frontowego stał parterowy dom drewniany. Taki stan obrazuje plan Józefa Lenartowskiego z 1849 r.

Po podziale działki, który dokonał się nie później niż w latach 60-tych XIX w., nowy dom frontowy, również parterowy, ale murowany, stanął na sąsiedniej posesji, przy Piotrkowskiej 52. Jak wyglądał w latach 70-tych XIX w. front nieruchomości przy Piotrkowskiej 50? Na to pytanie może odpowiedzieć plan Rudolfa Micińskiego z 1873 r. Czy drewniany dom frontowy, widoczny na planie Micińskiego, to pozostawiony fragment pierwotnego obiektu, widocznego na wcześniejszym planie Lenartowskiego? Do wyjaśnienia.

Pod koniec lat 60-tych XIX w. posesja należała do Karla Zinser.

Stojąca do dzisiaj kamienica została wystawiona ok. 1882 r., według projektu Ignacego Markiewicza. Należała do B. L. Frischmana, później jego żony Gitli.

Taryfy domów z następnych lat wymieniają następujących właścicieli nieruchomości:

  • 1908-1914 (właściciele występujący łącznie): Chana Rosenfeld, Nacha Schönfeld, Tauba i Rappaport Fruchtgarten rodzeństwo,
  • 1920 (właściciele występujący łącznie): Szulim Mielnik, Maria i Edmund Sznajder małżeństwo, oraz inni nie wymienieni.

 

W 1884 r. przeniosła się tutaj (poprzedni adres nieznany) filia warszawskiego domu bankowego Adolfa Goldfedera (zobacz poniżej), starszego brata Maksymiliana Goldfedera. Prywatny bank A. Goldfedera działał pod tym adresem jeszcze w latach 20-tych XX w.

 

Ogłoszenia prasowe:

  • Adolf Goldfeder Dom bankowy
  • K. Rosenthal Magazyn mód
  • I. Tenenbaum Skład obić papierowych
  • Rudolf Heidrich Magazyn obuwia
  • M. J. Herschberg Skład towarów fabryki Gustawa Lorenza
  • M. Ettinger Księgarnia „Oświata”
  • B-cia S. i D. Altman Tkalnia wyrobów wełnianych
  • N. Schatz Laboratorium chemiczno bakteriologiczne
  • M. Lisiecka Skład materiałów aptecznych, wód mineralnych, perfumeria
  • A. Białer i S-ka Kantor wekslu
  • Leon Librach Kantor wymiany
  • B. Eichner Biuro techniczne „Prąd”
  • P. Gerson Skład fabryczny wyrobów wełnianych
  • N. Hamburger Sprzedaż przędzy wełnianej
  • J. L. Horowicz i Ch. M. Znamirowski Sprzedaż przędzy i surowców

 

Adolf Goldfeder (1836-1896)

Bankierska kariera rodziny Golfederów rozpoczęła się w niecodziennych okolicznościach. Można z powodzeniem stwierdzić, że do młodego Adolfa Goldfedera uśmiechnęło się szczęście – w latach 50-tych XIX w. zainkasował pokaźną wygraną w loterii pieniężnej. Zdobyte w ten nietypowy sposób fundusze przeznaczył na stworzenie w Warszawie prywatnego banku. Inwestycja się powiodła i otworzony w 1860 r. dom bankowy Adolfa Golfedera dołączył do czołówki prywatnych instytucji finansowych Warszawy.

W latach 70-tych XIX w. Goldfeder otworzył w Łodzi, idealnym miejscy do udzielania krótkich i wysokooprocentowanych pożyczek, filię swojego banku (brak informacji o lokalizacji). W 1884 r. filia została przeniesiona na Piotrkowską 50, do nowo powstałej kamienicy B. L. Frischmana (MA).

Ciekawą informację przedstawia Polski Słownik Biograficzny. Młody Franciszek Ramisch, przyszły łódzki przemysłowiec, po ukończeniu Wyższej Szkoły Handlowej w Böhmische Leipa (Czeskiej Lipie), terminował w łódzkim oddziale Adolfa Golfedera, gdzie w wieku 19 lat został prokurentem.

Już na początku lat 70-tych XIX w. Goldfederowie byli związani z Jarocińskimi, znaną łódzką rodziną kupców i przemysłowców. Powiązania dotyczyły zarówno obszaru zawodowego, jak i prywatnego. Jedna z córek Adolfa Goldfedera wyszła za mąż za Stanisława Jarocińskiego. Willa przy pasażu Meyera 6, kupiona przez St. Jarocińskiego ok. 1905 r., służyła także interesom związanym z bankiem teścia, prowadzonym po jego śmierci przez synów, Józefa i Bernarda. Młodszy brat Adolfa, Maksymilian Goldfeder, początkowo wspólnik w rodzinnym interesie, później właściciel domu bankowego przy Piotrkowskiej 77, ożenił się z siostrą Stanisława Jarocińskiego, Anną (Fanny).

Dom Bankowy Adolfa Golfedera został zamknięty na początku lat 30-tych XX w.

Józef i Bernard Goldfederowie zasiadali w zarządzie Towarzystwa Budowy i Eksploatacji Kolei Dojazdowych w Polsce Sp. Akc. (MA), które w początkach działalności było kredytowane przez dom bankowy ich ojca. Chyba nieprzypadkowy jest fakt, iż pałac Maksymiliana Goldfedera przy Piotrkowskiej 77, po śmierci właściciela i bankructwie jego domu bankowego, został kupiony na początku lat 30-tych XX w. przez Łódzkie Wąskotorowe Elektryczne Koleje Dojazdowe Tow. Akc. 

 

MA (materiały archiwalne) - zobacz

26 marca 2015

Zostań PATRONEM piotrkowska-nr

________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

piotrkowska-nr.pl

© Wszystkie prawa zastrzeżone